Poza Kadrem. Fotografia w Lublinie w latach 1839-1939

Filmy

Hartwigowie

Najczęściej czytane

Książki o fotografii

Katalog fotograficzny

Tagi

Chorzów Streuli Beat Lorenz Edward Wydawnictwo Akademickie Sedno Myślenice Obiektywnie śląskie Krzysztof Pruszkowski Kielce Senthil Kumaran Photography Book Galeria Zderzak Andrzej Dudek-Dürer

Poza Kadrem. Fotografia w Lublinie w latach 1839-1939 - Scriptores. nr 48 - czasopismo - książka - monografia - Ośrodek Brama Grodzka - Teatr NN 2019

Książka "Poza kadrem. Fotografia w Lublinie w latach 1839-1939" to kolejny 84 numer czasopisma "Scriptores" będący kompleksowyą opowieścią o historii lubelskiej fotografii, zawiera przekrojowe artykuły oraz bogatą ikonografię Lublina do 1939 roku. Książka została wydana w 2019 roku, przez Ośrodek "Brama Grodzka - Teatr NN".

Autorki i autorzy tekstów zamieszczonych na ponad 500 stronach publikacji przyjrzeli się historii lubelskiej fotografii, począwszy od jej początków w latach 40. XIX wieku aż do 1939 roku. Ta opowieść ma formę linearną - chronologicznie odtwarza dzieje lubelskiej fotografii ale jest to także opowieść o ludziach, bez których fotografia nie dotarłaby do Lublina. W publikacji można odnaleźć m.in. biogramy Wandy Chicińskiej i Wiktorii Sierocińskiej, Adolfa Benniego i Uriasza Szeftela, Edwarda Hartwiga i Stefana Kiełszni. Ważną częścią publikacji są teksty dotyczące zdjęć Lublina znajdujących się w zbiorach instytucji gromadzących materiały archiwalne m.in. w zasobach Muzeum Lubelskiego, Biblioteki Uniwersyteckiej KUL, czy też Muzeum Historii Fotografii im. W. Rzewuskiego w Krakowie. Na publikację składa się też ponad 450 fotografii, wiele z nich nie była wcześniej publikowana.

Za moment wynalezienia fotografii przyjmuje się 1839 rok, w którym Louis Daguerre ogłosił wynalazek dagerotypii. Odkrycie to, oparte w dużej mierze na prowadzonych wcześniej badaniach Josepha Niecephore’a Niepce’a, zakończyło wieloletnie poszukiwania skutecznej metody, pozwalającej na utrwalenie obrazu powstałego w camera obscura.

Dagerotypia umożliwiała uzyskanie trwałego obrazu na kosztownej płytce srebrnej lub posrebrzanej miedzianej, powlekanej światłoczułym materiałem (jodkiem lub bromkiem srebra). Obraz dagerotypowy powsta
wał od razu w pozytywie i nie dawał się powielać, co czyniło go unikatowym i dodatkowo wpływało na jego wysoką cenę. Był dostępny tylko dla elit, co znacznie zawężało rynek zbytu. Dagerotypowanie było zyskownym zajęciem, a fakt, iż dagerotypia nie została opatentowana, dał możliwość zarobkowania wszystkim zainteresowanym.

Większość pierwszych dagerotypi stów nie prowadziła stacjonarnej działalności. Podróżowali po świecie, zatrzymując się w większych miastach, gdzie przez kilka dni lub tygodni świadczyli usługi miejscowej ludności. Szybko więc ta nowa metoda, choć dość skomplikowana, rozprzestrzeni ła się po całej Europie, a chociaż kosztowna, pokusa posiadania własnej podobizny zatrzymanej w czasie była tak wielka, że dagerotypiści nie mogli narzekać na brak klienteli.

Zapotrzebowanie na prywatne wizerunki sprawiło, że to właśnie portret fotograficzny - alternatywa dla równie kosztownego lecz znacznie bardziej czasochłonnego portretu malarskiego - całkowicie zdominował
pierwsze lata fotografii. (...)

Małgorzata Karwicka