Zaloguj Zarejestruj

Zaloguj

Czytaj więcej...Technologia oraz budowa filtrów polaryzacyjnych, znana jest w głównych zarysach już od lat trzydziestych dziewiętnastego wieku. Nie jest więc niczym nowym, a jednak nadal wyprodukowanie dobrego filtra polaryzacyjnego jest trudne do osiągnięcia i wymaga zaawansowanych narzędzi. Unowocześnienia w technologii wytwarzania tego rodzaju filtrów dotyczą głównie coraz bardziej restrykcyjnej kontroli jakości na kolejnych etapach produkcji oraz na stosowaniu coraz lepszych folii polaryzacyjnych.

Wtórnik - znany także jako bromografiką. Wyjściowym materiałem jest czarno-biała odbitka, którą retuszuje się ołówkiem na stronie obrazowej, a także na odwrocie zdjęcia. Odbitka taka naświetlana jest stykowo z nienaświetlonym papierem. Uzyskiwany papierowy negatyw poddawany jest podobnej manipulacji. Kilkakrotne powtórzenie tej operacji prowadzi do zmiany tonalności obrazu, eliminacji zbędnych szczegółów, tworzenia nowych świateł. Mistrzami wtórnika byli m. in. Jan Bułhak, Edward Hartwig oraz Stefan hr. Plater-Zyberk.
Low key: (ang. niska tonacja) jest techniką wykonywania fotografii polegającą na dobraniu odpowiednich tematów o przewadze nasyconych, ciemnych tonów. W tej technice skala zaczernień pozytywu ogranicza się do odcieni szarości i głęboką czerń. Do wywoływania zdjęć używa się papieru twardego (lub ekstra twardego) i błyszczącego.
High key: (ang. wysoka tonacja) jest techniką wykonywania fotografii polegającą na dobraniu odpowiednich tematów o przewadze nienasyconych, jasnych tonów. W tej technice skala zaczernień pozytywu jest ograniczona do minimum - w zasadzie unika się czarnych płaszczyzn, starając się dobrać jak najwięcej jasnych plam. Do wywoływania zdjęć używa się papieru normalnego lub specjalnego.
Opiera się na zmniejszeniu rozpuszczalności gumy arabskiej (uczulonej dwuchromianem amonu lub potasu) pod wpływem światła. Arkusz papieru (przeklejonego-najczęściej żelatyną, odpornego na wodę, często z wyraźną, ziarnistą fakturą) pokrywa się zawiesiną kryjącego pigmentu w słabym roztworze gumy arabskiej z dodatkiem dwuchromianu amonu i ew. amoniaku. Po wysuszeniu (w ciemności lub pomarańczowym świetle) papier naświetla się stykowo przez diapozytyw lub negatyw (w zależności od koloru pigmentu i papieru). Następnie kładzie się go na powierzchni zimnej wody warstwą obrazową do dołu; po kilku minutach nie naświetlona guma arabska spływa wraz z pigmentem, odsłaniając papier. Możliwe jest - po wysuszeniu - nakładanie następnych warstw gumy z innym pigmentem i ponowne naświetlanie przez inny negatyw (konieczne jest oczywiście dokładne pasowanie obrazu) - w ten sposób mogą powstawać obrazy wielokolorowe.

Fotonit - technika fotograficzna opracowana przez Mariana i Witolda Dederko. Podstawowa cecha fotonitu to szeroko praktykowany retusz który służył do zniwelowania ostrości rysunku, a z drugiej strony do podkreślenia tego, co było istotne dla kompozycji i wymowy obrazu. Technika odbiła się szerokim echem w pracach polskich fotografów okresu międzywojennego. Technika nie znalazła w Polsce wielu naśladowców, uprawiał ją tylko jego syn Witold Dederko.
Anaglif - jeden z typów rysunku lub fotografii stereoskopowej dający złudzenie trójwymiaru podczas oglądania za pomocą specjalnych,  czerwono-cyjanowych (turkusowych), okularów. Sporządzenie anaglifów polega na nałożeniu na siebie dwóch zdjęć, wykonanych z lekkim poziomym przesunięciem, odpowiadającym obrazom dla lewego i prawego oka. Zdjęcia takie można uzyskać używając szyny nakładanej na statyw, lub specjalnych aparatów fotograficznych o dwóch obiektywach. Do połączenia dwóch zdjęć stosuje się specjalistyczne oprogramowanie komputerowe. Anaglify rysunków wykorzystywane są przy geometrii przestrzennej.
Dagerotyp - unikatowa technika tworzenia obrazów fotograficznych uzyskiwanych na posrebrzanej płytce metalowej poddanej działaniu par jodu, naświetlanej i wywoływanej w oparach rtęci, następnie utrwalanej w roztworze soli kuchennej. Technikę tą udoskonalił w 1839 Louis Jacques Daguerre (stąd właśnie nazwa dagerotypia).
Technika fotograficzna została wynaleziona w roku 1850 przez Louisa Désiré Blanquart-Evrarda i stanowiła pierwszą komercyjnie dostępną metodę uzyskiwania odbitek fotograficznych z użyciem negatywu. W procesie tym wykorzystuje się biało proste - albuminę - znajdującą się w białku jaja kurzego jako czynnik mocujący chemię fotograficzną do podłoża. Proces ten był rozpowszechniony aż do końca XIX wieku.
Jedna z najstarszych technik powielania obrazu, w której negatyw kopiowany jest na warstwie światłoczułej będącej mieszaniną mieszanina cyjanożelazianu potasu i cytrynianu amonu i żelaza. Technika wynaleziona została w 1842 roku przez Sir Johna Herschella, który poszukiwał pewnej metody zapisywania skomplikowanych reguł matematycznych. Cyjantopia jest procesem negatywowo - pozytywowym umożliwijącym wykonywanie odbitek kontaktowych z negatywów o wysokim kontraście.
W górę