Edward Hartwig (1909 - 2003)

Ocena użytkowników: 0 / 5

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 

Wybrany obrazUrodzony 6 września 1909 roku w Moskwie, zmarł 28 października 2003 roku w Warszawie. Wybitny polski fotografik, który wywarł duży wpływ na rozwój polskiej fotografii w latach 60. i 70. Członek ZPAF (w tym członek honorowy), wielokrotny przewodniczący Rady Artystycznej. Pochodził z rodziny gdzie fotografia gościła od zawsze. Jego ojciec Ludwig Hartwig prowadził zakład w Moskwie, a potem po przyjeździe do Polski w 1918 roku w Lublinie. Około 1925 roku sam Edward Hartwig zajął się fotografią. Jak sam później wspominał "Fotografia w moim przypadku wynikała trochę z obciążenia rodzinnego. W tym samym zawodzie pracował mój ojciec.

 
fot. Edward Hartwig
 
Jako najstarszy z licznego rodzeństwa przeznaczony zostałem - niejako odgórnie - kontynuowania fotografii i pomocy ojcu. Przyjąłem to sceptycznie. Myślałem wtedy o wyższych regionach, a fotograf był tylko rzemieślnikiem." W latach 1930-32 zainteresowany był malarstwem, co pozostało jego pasją do końca życia. Z okresu lubelskiego Hartwig wspominał przyjaźń z malarzem kolorystą - Zenonem Kononowiczem. W latach 1932-34 studiował w Graphisches Institut w Wiedniu u znanych fotografów: Rudolfa Koppitza i Hansa Daimlera. "Tam nagle otworzono mi oczy. Profesor Rudolf Koppitz ujawnił nam sztukę fotograficzną, wprowadził do biblioteki, pokazał twórczość europejską, nazwiska, kierunki. Zrozumiałem sens tej twórczości. Połknąłem haczyk. Skończyłem Instytut z pierwszą lokatą." W 1929 roku po raz pierwszy zaprezentował swe prace w Lublinie. Od 1938 roku pracował jako wolny fotograf. W latach 30. z polskimi piktorialistami brał udział w wystawach w Lublinie i w Warszawie. Niestety podczas wojny bomba niszczy fotograficzne atelier rodziny Hartwigów, zniszczeniu ulega spora część wczesnych prac artysty. Większość z ocalałych zdjęć istnieje ponieważ były eksponowane na Wystawie Fotografii Ojczystej w 1939 roku w Warszawie (25 prac) i nie zostały zwrócone przed wybuchem wojny.

 
 fot. Edward Hartwig

W latach od 1944 – 1947 roku przebywał w obozie pracy NKWD w Borowiczach. Jest to jedna z mniej znanych kart historii życia Edwarda Hartwiga. Po latach wykonał dokumentacje fotograficzną obozu. Wystawa prac.

Po wojnie Edward Hartwig przeprowadza się do Warszawy. Aktywnie uczestniczy w powstaniu Związku Polskich Artystów Fotografików wkrótce zostając jego członkiem honorowym a następnie przez wiele lat jest wiceprezesem do spraw artystycznych i przewodniczącym Komisji Artystycznej ZPAF, zasiadał również w Międzynarodowej Komisji Artystycznej Federation Internationale d'Art Photographique (FIAP). Przez cały czas eksperymentuje z różnymi formami, cały czas zaskakując krytykę. Fascynował go pejzaż i portret, głównie fotografia czarno-biała, choć pojawiały sie czasem fascynację kolorem.

W latach 50-tych pracował jako fotograf teatralny. Dużym wydarzeniem w fotografii polskiej tych lat był album jego prac pt. Kulisy teatru (Warszawa 1969, II wydanie 1974 i III - 1983) pokazujący w nowoczesny sposób grafizację obrazu. Powrotem do czasu młodości i stereotypu polskości był kolejny album Wierzby (Warszawa 1989 Najbardziej znane są inspirowane impresjonizmem czarno-białe pejzaże z rozpoznawalną wierzbą. Ponadto wiele innych projektów, których nie sposób wymienić. Od początku lat 50. z jego nazwiskiem utożsamiono w Polsce synonim "fotografii artystycznej".

fot. Edward Hartwig - Kazimierz Rudzki

W latach następnych był jednym z najważniejszych przedstawicieli fotografików polskich. Wielokrotnie nagradzany, brał udział w większości organizowanych wówczas konkursów i wystaw. Jako jeden z niewielu znanych fotografów poszukiwał ciekawych rozwiązań formalnych (Robotnicy i maszyny). W 1958 roku w Warszawie opublikowano słynny album Fotografika (drugie wydanie w 1960), który określił styl Hartwiga jako wybitnego estety o tradycji malarskiej, a jednocześnie twórcy grafizującego, zbliżającego się do nowoczesnej, abstrakcyjnej, często plakatowej formy.


fot. Edward Hartwig

W 1988 roku odbyła się indywidualna prezentacja jego prac na słynnym Houston Fotofest w USA. Podobny pokaz miał miejsce w 1990 roku w ramach wielkiej wystawy L'AnnÉe de l'Est w Musée de l'Elysée w Lozannie. W 1991 roku dzięki Jerzemu Olkowi miał indywidualną ekspozycję na II Fotokonferencji Wschód-Zachód "Europejska Wymiana", która była najważniejszą międzynarodową wystawą fotograficzną, jaka odbyła się w Polsce w latach 90. Na temat fotografii pisał:

"Fotografia - to sztuka wizualna, którą można realizować tradycyjnymi metodami, warto sięgać też do świata wyobraźni, fantazji. W mojej praktyce często kieruję się intuicją, bez której nie ma sztuki."

Dorobek Edwarda Hartwiga jest ogromny. Prace artysty zostały zawarte w kilkunastu tytułach albumów, których jest autorem np.: Fotografika, Kulisy Teatru, Wariacje Fotograficzne, Pieniny, Moja ziemia Akropol, Żelazowa Wola, Wierzby, Halny. Nie należy zapominać o kilkudziesięciu wystawach indywidualnych a także o udziale w słynnej wystawie Dziesięciu Fotografików Świata zorganizowanej przez FIAP, międzynarodowe stowarzyszenie Sztuki Fotograficznej. FIAP przyznał mu także tytuł Honoraire Excellence.

fot. Edward Hartwig "Duotony"

Jako jedyny polski fotograf trzykrotnie prezentował swoje prace w ramach wielkich wystaw retrospektywnych w Zachęcie, miał dziesiątki wystaw w kraju i zagranicą m.in. w Paryżu, Mediolanie, Atenach, Amsterdamie, Loznannie a także w Japonii i USA.

Jego prace znajdują się obecnie w wielu kolekcjach prywatnych i publicznych m.in. w zbiorach Muzeum Narodowego we Wrocławiu, w Bibliotheque National w Paryżu, w Musee de l'Elysee w Lozannie, w Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie.

W 2001 roku w Warszawie nakładem wydawnictwa Terra Nova ukazała się książka z cyklu Fotografia Polska poświęcona Edwardowi Hartwigowi. 

"Fotografia Polska - Edward Hartwig", Warszawa, Terra Nova, 2001
© 2007 - 2017 foto-info.pl All Rights Reserved.

Please publish modules in offcanvas position.