Zaloguj Zarejestruj

Zaloguj

Witold Czarnecki (1901 - 1985) - pochodził z rodziny fotografów, która w 1919 roku przyjechała do grodu Przemysła z Wysokiej koło Piły.  Jego ojciec Władysław Czarnecki był fotografem, który mając ośmioro dzieci, czwórkę spośród nich nauczył także tej profesji. Poza Witoldem fotografią trudnili się jeszcze Alojzy Czarnecki w Toruniu, Leon Czarnecki w Mysłowicach oraz Zbigniew Czarnecki w Poznaniu. Władysław Czarnecki wykupił w 1920 roku zakład Foto-Rubens znajdujący się na placu Wolności i wraz z synami Witoldem i Zbigniewem rozpoczął działalność fotograficzną w Poznaniu.
 

Czarnecki Alojzy (ur. 8 stycznia 1893 w Modrzewiach, powiat Chodzież, zm. 23 grudnia 1980 w Toruniu). Był synem organisty i fotografa Władysława oraz Teodozji z Eisermanów. Przygotowanie do rzemiosła fotograficznego zdobywał pod kierunkiem ojca oraz na kursach w Berlinie. Od 1925 prowadził własny zakład fotograficzny w Więcborku, w 1936, mając na utrzymaniu powiększającą się rodzinę, zdecydował się przenieść do Toruniagdzie otworzył swój pierwszy zakład fotograficzny na rogu ulic Szewskiej i Chełmińskiej w okolicy Rynku Staromiejskiego. W sezonie letnim pracował jako fotograf także poza Toruniem, m.in. fotografując kuracjuszy w Ciechocinku; w kwietniu 1937 jego klientami byli Juliana i Bernhard, będący w podróży poślubnej przyszła królowa Holandii i jej małżonek.

Maleszewski Eligiusz (1834 - 1893) - pseudonim artystyczny Eli. Artysta malarz, wychowanek warszawskiej Szkoły Sztuk Pięknych, restaurator starych portretów, fotograf. Portrecista, wyspecjalizowany w kopiowaniu zdjęć portretowych na płytach z kości słoniowej, a nawet - porcelanowych i podmalowywanych barwnie. Nazywał je heliominiaturami. Na licznych wystawach zagranicznych otrzymał za swoje prace wiele nagród.
Mirosław Petruszka - ur. w Przibramie (Czechy) w 1915 - zm. w 1995 w Łodzi) - fotografik. Ukończył gimnazjum w Tarnowie, gdzie zaczął interesować się fotografią. Uczestnik Kampanii Wrześniowej, internowany w Szwajcarii. Ukończył Handels Hochschule w Sankt Gallen oraz Technical College w Dundee (Szkocja). W 1947 wrócił do kraju i osiadł na stałe w Łodzi rozpoczynając pracę jako specjalista od włókien naturalnych w Textilimporcie. Był członkiem Związku Polskich Artystów Fotografików. Jako fotografik i reportażysta współpracował z redakcjami Świata, Dookoła Świata i Panoramy Śląskiej. W latach 1970-77 pracował w ONZ - FAO z siedzibą w Rzymie jako ekspert od włókien naturalnych. Przez cały okres pracy zawodowej, w trakcie podróży po całym świecie zajmował się fotografowaniem, czego plonem były: duża wystawa Śladami Buddy w 1979 roku w Galerii ŁTF w Łodzi i w 1985 w Muzeum Azji i Pacyfiku w Warszawie, kilka mniejszych wystaw indywidualnych, udział w wystawach zbiorowych oraz duża wystawa poświęcona twórczości całego życia w Państwowej Galerii Sztuki w Łodzi.

Czytaj więcej...

Łagocki Zbigniew - ur. 6 listopada 1927 r. we Lwowie - fotograf, artysta i pedagog. Ukończył Wydział Archiektury Politechniki Krakowskiej, pracował jako projektant w Polsce i w Szwajcarii. Od 1977 kontraktowy wykładowca fotografii na ASP w Krakowie, od 1980 roku - kierownik Katedry Fotografii Wydziału Grafiki ASP, profesor sztuk plastycznych. Od 1957 roku jest członkiem Związku Polskich Artystów Fotografików. Delegat Polski na kongresach Międzynarodowej Federacji Artystów Fotografików (FIAP), przewodniczący jej komisji artystycznej. W 1972 roku otrzymał tytuł Honoraire Excellence FIAP. Członek Photographic Society of America i organizacji zrzeszającej fotografów profesjonalnych EUROPHOT.

Stalony - Dobrzński Jerzy (1886 - 1939) - profesor politechniki Warszawskiej, jeden z pierwszych fotografików pracujący aparatem małoobrazkowym. Od 1937 roku członek fotoklubu Polskiego. Wynalazł metodę rozdzielania tonów nazwanej "interwalia", jak równiez metody bromu dwubarwnwgo i jego odmiany - złotobromu. Jako chemik rozpracowywał wpływ wywołania na wielkość ziarna emulsji. Jego prace to głównie pejzaże które bardzo sugestywnie oddają atmosferę górską.

Świtkowski Józef (1876 - 1942) - nic co tyczyło fotografii nie było mu obce. Przez pięćdziesiąt lat zajmował się fotografią, a przez czterdzieści o niej pisał wszędzie gdzie tylko to możliwe, zarówno w prasie polskiej jak i zagranicznej. Część z jego artykułów miała swój przekład w prasie francuskiej czy amerykańskiej. Niezwykle ceniono jego teksty w prasie niemieckiej czy austriackiej. Napisał wiele książek w tym Fotografia praktyczna w zarysie do użytku amatorów, wydana we Lwowie w 1903 roku oraz Zasady fotografii dla początkujących, wznawiane kilkakrotnie w latacg 1909 - 1937.

Klemens Składanek (1896 - 1944) - czołowa postać fotografiki warszawskiej okresu międzywojennego, duch przewodni pracy artystycznej środowiska warszawskiego. W 1931 roku został zaproszony do Fotoklubu Polskiego.

"Składanka wcześnie urzekło Południe. Los pozwolił mu spędzić około dwudziestego roku życia czas dłuższy w Konstantynopolu. Odtąd dążył do egzotyzmu krajoznawczego, związanego z artystyczną przygodą. Krajobrazy których czar go ogarniał, fale światła nasycone słońcem, poodbijane od najpiekniejszych budowli rąk ludzkich - trafiały w nim na jakąś szczególną wrażliwość, gotowość, jak na komórkę fotoelektryczną, na potrzebę intensywnego, nieokiełznanego przeżywania światła i barwy" - pisał o Klemensie Składanku w ten sposób  Jan Sunderland

W górę